In 1998 werd de eerste Arnhemse Thomasviering gehouden, met het thema ‘Verlangen’.
Er kwamen er dat jaar nog twee: ‘Ongehoord’ en ‘Vertrouwen’. Bij die laatste lieten acrobaten van de plaatselijke circusschool zien hoe belangrijk vertrouwen is als je samen iets doet.

Van 1999 tot en met 2001 waren er zes vieringen per jaar.
En sinds maart 2002 is er maandelijks een Thomasviering in Arnhem.

Thomasviering 15 oktober 2007    'Op-Gewekt'

De Clowns

… maken van een zwaar geval
als een goochelaar een veertje
en lukt het niet in zeven keer
dan doen ze 't nog een keertje

Het bijbelverhaal in deze viering was het verhaal van de Emmaüsgangers. Twee mensen die onderweg zijn van Jeruzalem naar Emmaüs hebben kort geleden afscheid moeten nemen van Jezus. Maar dan ontmoeten ze iemand die ze uit hun verdriet haalt, die ze weer bepaalt bij het leven.

… En als je dan naar huis toe gaat
de nacht in, koud en kil
terwijl de kerkklok twaalf slaat
sta je toch nog even stil
en denk je aan dat clownsgezicht
verdrietig en heel blij
en denk je, jezus, dat is gek
hij lijkt wel wat op mij 

(tekst van Herman van Veen)

Thomasviering 17 maart 2007   'Het gezicht van de A/ander'

We zoeken steeds weer naar verrassende elementen. In deze vieringen is er ook die ruimte om ’t net even anders te doen. Als mens doe je vaak ook de dingen net even anders dan dat je collega, partner of buurvrouw het gedaan zou hebben. Toch lijken we ook zoveel op elkaar, in wezen dan.

In de kerk zal dat ook zijn. De kerk en of daar dan een mis is of een Thomasviering, de kerk als ontmoetingsplek met God en als ontmoetingsplek met mensen die ook op zoek zijn naar ruimte voor bezinning. En we hopen dat ook deze viering de kwetsbare ruimte tussen mensen een vruchtbare ruimte was voor een ontmoeting met de Ander.

God niet alleen als een stralend licht in mensen,

maar God ook als een stralend licht tussen mensen.

Thomasviering 17 februari 2007   'Vreugde'

Met de “land”kaart in de hand zijn we dit jaar begonnen en zo gaan we verder.

Het thema vreugde bracht ons deze viering bij muziek en dans.

Muziek, dans, stil worden en luisteren naar gesproken woorden.

De lichtheid en vertedering van kinderen in onze nabijheid gaf een gevoel van vreugde.

Thomasviering 16 december 2006

Het thema van deze viering was: “Ik heb je bij je naam geroepen…”

De viering begon met het door een aantal mensen naar elkaar roepen van wat zinnen, zonder de naam te noemen. Hoe vaak doen wij dat niet, iemand roepen zonder de naam te noemen? Terwijl je ouders je die naam gaven om je uit de massa mensen naar voren te halen, je daardoor te laten weten: jij bent Jan, je mag zijn die je bent.

Dat laat onderstaand bekend gedicht zo treffend horen:

Mijn moeder is mijn naam vergeten

Mijn moeder is mijn naam vergeten,
mijn kind weet nog niet hoe ik heet.
Hoe moet ik mij geborgen weten?

Noem mij, bevestig mijn bestaan,
laat mijn naam zijn als een keten.
Noem mij, noem mij, spreek mij aan,
o, noem mij bij mijn diepste naam.

Voor wie ik liefheb, wil ik heten

                                                                                   Neeltje Maria Min