Koken bij het Kruispunt

2004
In de Thomasviering 'Warmte, een woonplaats' (januari 2004) werd gecollecteerd voor de Arnhemse dak- en thuislozenopvang Kruispunt. Van het geld gingen zes werkgroepleden op een zaterdag in maart een warme maaltijd voor de bezoekers maken. Normaal is er op zaterdag brood. Een verrassing voor de bezoekers dus en voor ons gelegenheid om de Kruispuntviering mee te maken.

Een hele bol
Maar eerst moest er in de keuken van het gebouw aan de Oude Spoorstraat gepresteerd worden: geen teentjes knoflook maar een hele bol, een ui meer of minder - wat maakte het uit?! Enorme hoeveelheden rijst werden gekookt en warm gehouden. De vrijwilligers van het Kruispunt ontvingen ondertussen de bezoekers met een kopje koffie of thee met iets lekkers. Sommigen zaten binnen 2 minuten achter een van de computers, anderen raakten met elkaar aan de praat. Zonder vast plan, maar met aanpakken en inspelen op elkaar is het ons gelukt: om 18.00 uur was het eten voor 40 mensen (bijna) klaar en kon de viering beginnen.

Meezongen, meebaden en meedachten
De liederen en de korte overdenking richtten zich naar het thema 'spiegelbeeld'. Het verbaasde mij (en wat zegt dat over mij ?) hoeveel bezoekers meezongen, meebaden en meedachten. Ook van het moment waarop je een kaars kon aansteken, werd gebruik gemaakt. Vóór de viering was gevraagd een tekening of tekst te maken rondom het thema. Sommigen lichtten nu hun intentie toe.

Gemakkelijker
Daarna: warm eten op zaterdag, aan tafel bediend worden en niet hoeven betalen (normaal 65 eurocent), was voor velen een extraatje. Toen het eten (soep, rijst met ratatouille en rauwkostsalade, cake met vanillevla en aardbeiensaus) op was en de afwas restte, kwamen veel bezoekers ons bedanken voor de maaltijd en wensten ons een goed weekend. 100 Euro overmaken was gemakkelijker geweest, maar deze ervaring had ik niet willen missen. Moe kwam ik thuis om lekker met een kopje thee in mijn luie stoel te genieten van de zaterdagavond. Wat een genot: thuiskomen in je eigen huis! Dat voelde opeens een stuk minder gewoon dan vanmiddag toen ik datzelfde huis verliet. (Loes Hulsebosch)

2005
Kruispunt, het pastoraal opvangcentrum voor dak- en thuislozen had gevraagd of we ook eens een viering bij hen wilden verzorgen. Een soort mini-Thomasviering. Dat hebben we gedaan. Maar we zijn er niet alleen om te vieren naar toe gegaan. We hadden nog wat geld in de pot en Gerrit had zomaar 10 blikken met Mexicaanse bonen. Daar moest iets van te maken zijn. En zo stonden we 26 februari voor de tweede keer met tassen vol boodschappen op de stoep bij Kruispunt. En net als de vorige keer bleek koken en eten bij Kruispunt heel leuk en dankbaar te zijn.

Maar eerst de viering.
We vormen een grote kring midden in de zaal. Waar vind jij warmte en rust? Dat is de vraag. Aan de muur is een kaart van Arnhem en een kaart van Nederland opgehangen. Daar kan je met een sticker jouw plek markeren. De mensen komen in beweging, de kaarten worden druk bezocht. De antwoorden zijn ontwapenend, soms ontroerend, soms pijnlijk om aan te horen: bij mijn ouders, mijn kinderen, in de Spoorwegstraat, daar waar ik opgegroeid ben, waar mijn hart ligt, overal in de stad en in het land zijn de stickers te zien. Mensen zijn bereidwillig om bij te dragen aan het gesprek, steken een kaarsje aan voor hun dierbaren, zingen en bidden mee en zo vieren we samen voor de maaltijd een half uurtje in verbondenheid met zo’n 30 mensen.

Daarna het eten
Net als de vorige keer hebben de werkgroepleden van de Thomasviering de bezoekers van Kruispunt aan tafel hun diner uitgeserveerd. ‘Heerlijk, verrukkelijk, komen jullie volgende week weer?’ Het was goed om weer in het Kruispunt te zijn. Zeker niet voor het laatst.